Header

Display_krzysztof_a_meissner
GOŚCIE

prof. Krzysztof Meissner

Fizyk
Urodził się 1.09.1961 w Warszawie. W szkole średniej był dwukrotnie laureatem Olimpiady Fizycznej i dwukrotnie finalistą Olimpiady Chemicznej. Studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 1985 roku, a pracę doktorską obronił w 1989 roku. W roku 1997 obronił rozprawę habilitacyjną i od 1998 roku zatrudniony jest na stanowisku profesora w Instytucie Fizyki Teoretycznej na Wydziale Fizyki UW. W 2006 roku otrzymał tytuł profesora, a w 2013 Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski ,,za wybitne zasługi w pracy naukowo-badawczej i dydaktycznej w dziedzinie fizyki, za osiągnięcia w działalności na rzecz popularyzacji nauki’’ . 

Od początku działalności zajmuje się teorią cząstek elementarnych i teorią grawitacji, szczególnie w zastosowaniu do opisu bardzo wczesnego Wszechświata, zajmował się również teorią strun. W latach dziewięćdziesiątych przebywał na długich stażach podoktorskich w ETH (Zurych), CERN-ie (Genewa) i ICTP (Triest). Współpracował wtedy z prof. Gabriele Veneziano, twórcą teorii strun, pracując w CERN-ie nad teorią strun i symetriami w teorii grawitacji. Później zaproszony był jako profesor wizytujący na uniwersytet Paris VII w Paryżu i do Instytutu Alberta Einsteina w Poczdamie współpracując z prof. Hermannem Nicolai nad wykorzystującym symetrię konforemną uogólnieniem Modelu Standardowego przewidującego istnienie jeszcze kilku cząstek skalarnych (oprócz cząstki Higgsa), co czeka na doświadczalne potwierdzenie lub odrzucenie przez LHC. Ostatnio współpracuje z prof. Rogerem Penrose’m z Oxfordu przy poszukiwaniu struktur w mapach promieniowania tła dostarczonych przez satelitę Planck. Od kilku lat jest rzecznikiem eksperymentu OSQAR w CERN pod Genewą poszukującego aksjonów, hipotetycznych cząstek będących ciemną materią, był również dyrektorem naukowym Narodowego Centrum Badań Jądrowych w Otwocku. Jest przedstawicielem Polski w jednym z komitetów sterujących przy laserze na swobodnych elektronach XFEL w Hamburgu oraz w naukowym komitecie doradczym przy planowanym eksperymencie PANDA w Darmstadt. 

Ponad 100 razy wygłaszał wykłady w Europie (m.in. Cambridge i Oxford), Stanach Zjednoczonych (m.in. Princeton, Northeastern Univ. MIT, Harvard) Kanadzie (McGill i Waterloo). Opublikował ponad 50 prac, cytowanych w literaturze światowej ponad 1900 razy (w tym dwie cytowane są ponad 300 razy każda).  Napisał książkę wydaną przez Wyd. Naukowe PWN w 2002 roku pt. ,,Klasyczna teoria pola''. 

Od wielu lat zajmuje się popularyzacją nauki, stale w Programie III PR i w radiu Tok FM, często w szkołach i w prasie, czasem w telewizji, jest również w Radzie Programowej Festiwalu Nauki w Komitecie Nazewnictwa Fizycznego. Przez wiele lat był członkiem Komitetu Głównego Olimpiady Fizycznej. Zna biegle język angielski i francuski, dobrze włoski i rosyjski, biernie niemiecki.

Serwis transatlantyk.org używa plików cookies. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich użycie. ZAMKNIJ